Zapraszamy na muzeum.krosno.pl oraz Facebook
 
Krzesiwo, pierwszy ogień
Pierwszy ogień

Pierwszy ogień rozniecał człowiek poprzez tarcie o siebie dwóch kawałków drewna jesionowego lub dębowego i lipowego. Na terenach Europy Środkowej bardzo rozpowszechniony był świder ogniowy. Składał się on z dwóch części: miękkiego kawałka drewna zw. paleniskiem i opartego na nim tzw. świdra, czyli kawałka twardego zaostrzonego kijka drewnianego. Świder wprawiano w ruch obrotowy za pomocą łuku lub umieszczano go między dłońmi obu rąk. Uzyskiwane iskry zapalały palenisko. Z chwilą wejścia w użycie żelaza, stosowane były krzesiwa żelazne. Przykładem jest znalezione w okolicach Augustowa krzesiwo sztabkowe z I/II w. n.e., którym uderzano w kwarcytowy kamień (krzesak). Krzesiwa noszono przy pasie w specjalnych woreczkach razem z hubką, na którą kierowane były wykrzesane iskry. Hubki wytwarzano m.in. z suszonej trawy, suszonych kwiatostanów wierzbowych oraz z huby drzewnej. Zebraną hubę oczyszczano, suszono, gotowano, bito, a w późniejszych czasach moczono w roztworze saletry, następnie krojono na plastry i suszono. Tak spreparowana huba wyglądem przypominała jasnobrązową irchę. Uzyskanie ognia metodą krzesania trwało od kilku do kilkudziesięciu minut. Od XVI w. zaczęto używać machin do niecenia ognia, wyposażonych w specjalny zamek początkowo systemu kołowego a od XVIII w. systemu skałkowego.

Opis w przygotowaniu

Opis w przygotowaniu

 
Zapalniczka skałkowa

Zapalniczka skałkowa "mechaniczna do niecenia ognia", żelazo. Polska, XVII/XVIII wiek.

 
 
Muzeum lamp naftowych w Krośnie
Lampa naftowa © 1977 - 2019
 
 
 
.