Zapraszamy na muzeum.krosno.pl oraz Facebook
 
Ognisko
Trzymadło do przenoszenia łuczywa

Ogień wzniecany w sposób intencjonalny a co za tym idzie światło, jest jednym z fundamentalnych wynalazków, bez którego postęp cywilizacyjny byłby niemożliwy. Pierwsze źródła światła pochodziły z zapłonów naturalnych i były podtrzymywane poprzez dokładanie materiału palnego, jakim najczęściej było drewno. Otaczano je specjalną opieką, a nawet kultem. Ogień na przestrzeni epok symbolizował życie, energię, a także utożsamiany był ze śmiercią i pierwiastkiem męskim. Szybko okazało się, że ognisko nie było wygodnym źródłem światła przy wykonywaniu dokładniejszych prac, jak również przy poruszaniu się. W tym celu od ogniska zapalano gałęzie drzew, szczególnie suchych drzew iglastych, nasyconych żywicą, które świeciły najjaśniej. Z nich zaczęto wyrabiać łuczywa. Stanowiły je pojedyncze, cienkie szczapy żywiczne. Ulepszoną formą łuczywa była pochodnia, tj. łuczywo obłożone z jednego końca suchym chrustem, sitowiem albo owinięte pasmami łatwopalnych włókien. W późniejszym czasie pochodnie polewano smołą drzewną, woskiem, olejem lub inną substancją łatwopalną. Łuczywo lub pochodnię przenoszono bezpośrednio w ręce albo umieszczano w specjalnych trzymadłach, zwanych gwarowo „świecokami”. Wykonywano je z brązu, miedzi i żelaza. Te prymitywne formy oświetlenia stosowano jeszcze w XIX wieku.

Umiejętność kontrolowanego niecenia ognia człowiek posiadł już w paleolicie, a we wczesnym neolicie w specjalnych do tego celu wykonanych ceramicznych naczyniach nazywanych przez archeologów zaklinaczami ognia, bądź w lampkach tłuszczowych potrafił podtrzymywać i przenosić go na duże odległości.

 
Muzeum lamp naftowych w Krośnie
Lampa naftowa © 1977 - 2019
 
 
 
.